آیا آزادی بیان به این معنی است که شما می توانید هرچیزی را در هر زمینه ای و هر زمانی که تمایل دارید بیان کنید؟ پاسخ اما منفی است!



" آزادی بیان به این معنی است که شما می توانید از هر طریقی اطلاعات و ایده های گوناگون را جستجو، دریافت و منتشر کنید."



آزادی بیان و عقیده شامل تمام ایده ها می شود، حتی آنهایی که ممکن است عمیقا تهاجمی و آزار دهنده باشند، اما این آزادی همراه با مسولیت هایی برای فرد یا افراد خواهد بود و در همین راستا می تواند شامل محدودیت های قانونی شود.



چه زمانی آزادی بیان می تواند محدود شود؟



شاید انتظار شنیدن این حرف را نداشته باشید اما آزادی بیان و عقیده می تواند با محدودیت هایی همراه شود. دولت ها وظیفه دارند تا سخنان تنفر برانگیز و تحریک آمیز را محدود کنند. محدودیتهایی که می تواند به دلایل حفاظت از منافع عمومی و یا حقوق و اعتبار دیگران اعمال شود. اما هرگونه اعمال محدودیت بر آزادی بیان و عقیده باید به گونه ای که برای همگان قابل فهم باشد در قانون به روشنی بیان شده باشد. افرادی که این محدودیت ها را اعمال می کنند ( خواه دولت باشد، خواه کارفرما یا افراد دیگر) باید دلایل متناسب و شایسته ای برای این کار خود ارایه دهند. این روند باید توسط ابزارهای حفاظتی که مانع از سو استفاده از این محدودیت ها می شود و همچنین شرایط لازم برای درخواست تجدیدنظر در اعمال محدودیت ها را پی گیری می کند، حمایت شود.



چه زمانی آزادی بیان نمی تواند محدود شود؟



تمام محدودیت هایی که با شرایط بیان شده مطابقت ندارد، در صورت اعمال نقض آزادی بیان وعقیده محسوب می شود.



بررسی و موازنه!



شرایط خاص: هرگونه محدودیت باید تا حد ممکن به صورت خاص و ویژه در نظر گرفته شود. به عنوان مثال نمی توان تمام یک وبسایت را تنها به دلیل وجود مشکل در یکی از صفحات آن مسدود کرد.



امینت ملی و نظم عمومی: به منظور جلوگیری از استفاده ابزاری برای اعمال محدودیت های گسترده این عنوان باید به صورت دقیق در قانون تعریف شده باشد.



اخلاق: این مساله موضوع عینی نیست، اما هر محدودیتی نباید صرفا بر اساس یک آداب و رسوم و مذهب اعمال شود و همچنین نباید منجر به اعمال تبعیض علیه هیچ فردی که در کشور مشخصی زندگی می کند، شود.



حقوق و اعتبار دیگران: مسوولان دولتی در مقایسه با افراد عادی باید از ظرفیت نقدپذیری بیشتری برخوردار باشند. بنابراین قوانین مربوط به توهین ]به مقامات[ که مانع از انتقادهای مشروع به دولت و یا مقامات دولتی می شود مصداق نقض آزادی بیان است.



توهین به مقدسات: حفاظت از عقاید مذهبی و باورها و یا حساسیت هایی که مردم به آنها باور دارند زمینه ای برای محدودیت آزادی بیان محسوب نمی شود.



رسانه ها و روزنامه نگاران: روزنامه نگاران و بلاگرها بدلیل کاری که انجام می دهند به طور مشخص در معرض خطر قرار دارند. بنابراین، کشورها در برابر حفاظت از حق آزادی بیان آنها مسوولیت دارند. اعمال محدودیت بر روزنامه ها، تلویزیون و مواردی از این قبیل می تواند بر حق آزادی بیان همگان تاثر بگذارد.



افشاگرها:[1] دولتها/حکومت ها نباید علیه افرادی که موارد نقض حقوق بشر را افشا می کنند اقدام کنند.



حقوق و مسوولیت ها:



آزادی بیان یکی از مهمترین حقوق ماست و همزمان یکی از حقوقی است که بیش از دیگر حقوق مورد سوتفاهم و بدفهمی قرار می گیرد. شما می توانید با استفاده از آزادی بیان در برابر افرادی که آن را نادیده میگیرند صحبت کنید، اما با در نظر داشتن مسوولیت های آن.



منبع: سازمان عفو بین الملل







[1] Whistleblowers